140 lat historii Katowic - co dalej? Miasto z przyszłością

o wykładzie:
Nasz pejzaż. Laboratorium uniwersyteckiego wydziału z widokiem na mroczne odmęty Rawy. Dalej - zasnuty dymem kominów krajobraz złamany nielicznymi sylwetkami drzew, a licznymi - kominami i fasadami szarych biurowców. Na horyzoncie czarne kopuły hałd. Ulice w pośpiechu przemierzają tłumy katowiczan, jakby chciały zachować tempo rozwoju miasta, które w ciągu niespełna półtora wieku z kilku nadrzecznych osad wyrosło na centrum regionu. W iście amerykańskim stylu, od czasów „drapieżnego kapitalizmu”, ale zawsze w ożywczym klimacie styku kultur i narodowości, otwarte na przybyszów, zmieniało i nadal zmienia swój charakter, styl i image. Dzisiaj pięknieje czy staje się tylko bardziej funkcjonalne? Stawia na biznes i przemysł czy raczej na kulturę, sztukę i edukację? Co ma do zaoferowania przyszłym pokoleniom: tradycję czy nowoczesność, chaos czy ład, inwestycje czy stagnację?

Nasz pejzaż? Laboratorium uniwersyteckiego wydziału z widokiem na czystą wodę w Rawie i nadbrzeżne drzewa. Dalej - stylowe latarnie, ławeczki pod kolorowymi parasolami i promenada z dźwiękami górniczej orkiestry. Jak na widokówce sprzed 100 lat. Tylko katowiczanie dalej w pośpiechu, jakby było nie dość strzelistych biurowców i wolnych stolików na katowickiej starówce, aby zjeść lunch. Emeryci piją z wolna filiżankę kawy i obserwują z uśmiechem studentów zdążających na uniwersytecki campus, aby nie stracić wykładu zaproszonego gościa zza oceanu o zastosowaniu nanotechnologii w rewitalizacji środowiska Śląska. A na horyzoncie zielone kopuły pagórków, zimowych ośrodków dla początkujących narciarzy. Tylko Rawa, choć w nowym korycie, wciąż ta sama, spinająca przeszłość, teraźniejszość i przyszłość górnośląskiej metropolii.
Panta rhei. Nie bójmy się wejść do głębokiej wody.